Անհատույց

Կյանքում անհատույց միշտ մահն է լինում՝
Մեկին արքայի ոսկե տարափով,
Իսկ մյուսին՝ խորթ ցավե արկղով,
Հեռուն են տանում՝ ծովը անհատակ,
Ուր անդունդներ են բացվում երկյուղով․․․

Մանկության շունչը շուրթին բազմացած,
Այնպես շքեղ է՝ սիրով հիացած,
Բայց երջանիկը որտե՞ ղ միշտ փնտրել,
Երբ անհատույց մահին տիրացած՝
Հատուցում ենք շահով ահարկված․․․

Գոռ Վիսեր

10․06․2010

Քաոս

Մեղմիկ զեփյուռը սուլում է թաքուն,
Կարծես ակնարկում ու ակնկալում՝
Հին օրերի դրոշմը դեմքին,
Միամիտի պես ինքն իրեն շահում․․․
Երեկ էր գուցե՝ այսօրվա հույսով,
Երբ քեզ էի նայում մի ողջ բերկրանքով,
Անցածի նման կարոտ կար իմ մեջ,
Կարոտ՝ անծանոթ, ծանոթ խաղերով։
Նայում եմ իմ մեջ՝ մի դող ընկրկված,
ՈՒ շփոթմունքներով ինքս ինձ խաբում,
Հետո վառվում եմ ահից այլայլված,
Կարծես նենգությամբ երազս մատնում։
Ահա՛, օրերը անցնում են հերթով,
Ես մարում եմ սրտիդ բախյունով։
ՈՒ նոտաներ՝ վարարող կանչով,
Անվերջ գոչում են՝ ինձ համուզելով։
Բայց կսկիծը շնչիս խեղդվում եմ ես՝
Չհիշելով որտեղ փնտրոմ սերս ու քեզ։
Երկինքը նիրհում է իր քնքշությամբ հեզ,
Ես կորցնում եմ կյանքի ուղին՝ Ձեզ,
ԵՎ հիշողություն, որ մեխվում է իմ մեջ,
Մեխվում՝ ծռվելով սրտիս քո զարկին,
ՈՒ թողնում է հույսեր ահագին՝
Շահե ավարն է շաղ տալիս անցյալին․․․

Գոռ Վիսեր

27․10․2010

    Հայ մեծ գրող, դրամատուրգ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Քաոս» վեպը լույս է տեսել 1898-ին։ Վեպը հայ քննադատական ռեալիզմի ամենախոշոր երևույթն է թե՛ գեղարվեստական և թե՛ գաղափարական առումով: Շիրվանզադեն պատկերել է արդյունաբերական քաղաքը, ազատ ձեռնարկատիրական հարաբերությունների հաստատումը, բարոյական արժեքների անկումը և ստեղծել սոցիալ-հոգեբանական սուր բախումների տեսարաններ:

Հայ ժողովրդի, քաջազուն ազգի

Այն ամրակուռ լեռների միջից
Լսվում է ձայնը դարավոր, անբիծ,
Նորից լսվում է հարված բազկի՝
Հայ  ժողովրդի, քաջազուն ազգի․․․
Ե՛Վ, թե արյուն, և՛ բոց սրտակեզ,
Ե՛Վ հիշողություն՝ չարացած անվերջ,
Պատել են հոգին հայոց ազգի,
Բայց չեն կուրացրել այն արի ոգին,
Որ հպարտ տենչում է անպարտ պայքարի․․
ԵՎ անգամ, եթե անցյալն էլ հետ գա՝
Տառապանքներով, ցավերով անվերջ,
ԵՎ ներկան նորից անցյալ էլ դառնա,
Միևնույն է հայ հողը հաղթով կցնծա,
Դեռ անվերջ պատասխան կտա,
Այն չար ոսոխին, բարբարոս ազգին,
Ե՛Վ դեռ կողբա ճիվաղը առանց դադարի՝
Զգալով ուժը հայոց բազկի,
Հայ ժողովրդի, քաջազուն ազգի․․․

Գոռ Վիսեր

20․05․2005

Եղեռն․․․ Հայ ազգը ծաղկեց

Եկավ գարուն աշխարհակուլ շնչառությամբ,
Սուտը ստին, իր չարակամ խաղաղությամբ,
Մատնեց կյանքը, մատնեց ամբողջ ագահությամբ,
Խեղաթյուրեց ցասումով լլկանքի՝ լկտիությամբ։
Տեղաց, հորդեց ցավը անկիրթ, խաղով անտուն,
Թուրք ասկյարի  կերպարանքով անսերունդ,
Առու դարձած՝ սևասուգ հոսեց անհուն,
Եվ քարացավ գազանաբար, դարձավ խութ։
Արյունախում ոսոխ դու ոռնացիր տմարդի․
Մոռացար անվայել կոչումը քեզ՝ մարդ լինելու,
Դարձար կեղտը այս աշխարհի, ամոթը արդի՝
Վերագտած դատարկությունդ արյունարբու․․․
Խելազուրկ օսմանցի սխալվեցիր բթամիտ,
Հայ ազգը ծաղկեց արևավառ, վեր ելավ նորից,
Պապենական զարթոնքը դրոշմվեց հերոսամիտ,
Հայ հողը վերածնվեց քաջ զավակի կամքից․․․
Երկրագնդի այն նույն մասում սրբազան,
Որտեղ հայը շեն է բերել բյուր, ամենուր,
Թնդաց խինդով, վանկարկումով Հայաստան,
Գենը անհաղթ հայ հանճարի՝ Աստվածատուր․․․

Գոռ Վիսեր

24․04․2018