Հայ ժողովրդի, քաջազուն ազգի

Այն ամրակուռ լեռների միջից
Լսվում է ձայնը դարավոր, անբիծ,
Նորից լսվում է հարված բազկի՝
Հայ  ժողովրդի, քաջազուն ազգի․․․
Ե՛Վ, թե արյուն, և՛ բոց սրտակեզ,
Ե՛Վ հիշողություն՝ չարացած անվերջ,
Պատել են հոգին հայոց ազգի,
Բայց չեն կուրացրել այն արի ոգին,
Որ հպարտ տենչում է անպարտ պայքարի․․
ԵՎ անգամ, եթե անցյալն էլ հետ գա՝
Տառապանքներով, ցավերով անվերջ,
ԵՎ ներկան նորից անցյալ էլ դառնա,
Միևնույն է հայ հողը հաղթով կցնծա,
Դեռ անվերջ պատասխան կտա,
Այն չար ոսոխին, բարբարոս ազգին,
Ե՛Վ դեռ կողբա ճիվաղը առանց դադարի՝
Զգալով ուժը հայոց բազկի,
Հայ ժողովրդի, քաջազուն ազգի․․․

Գոռ Վիսեր

20․05․2005

Եղեռն․․․ Հայ ազգը ծաղկեց

Եկավ գարուն աշխարհակուլ շնչառությամբ,
Սուտը ստին, իր չարակամ խաղաղությամբ,
Մատնեց կյանքը, մատնեց ամբողջ ագահությամբ,
Խեղաթյուրեց ցասումով լլկանքի՝ լկտիությամբ։
Տեղաց, հորդեց ցավը անկիրթ, խաղով անտուն,
Թուրք ասկյարի  կերպարանքով անսերունդ,
Առու դարձած՝ սևասուգ հոսեց անհուն,
Եվ քարացավ գազանաբար, դարձավ խութ։
Արյունախում ոսոխ դու ոռնացիր տմարդի․
Մոռացար անվայել կոչումը քեզ՝ մարդ լինելու,
Դարձար կեղտը այս աշխարհի, ամոթը արդի՝
Վերագտած դատարկությունդ արյունարբու․․․
Խելազուրկ օսմանցի սխալվեցիր բթամիտ,
Հայ ազգը ծաղկեց արևավառ, վեր ելավ նորից,
Պապենական զարթոնքը դրոշմվեց հերոսամիտ,
Հայ հողը վերածնվեց քաջ զավակի կամքից․․․
Երկրագնդի այն նույն մասում սրբազան,
Որտեղ հայը շեն է բերել բյուր, ամենուր,
Թնդաց խինդով, վանկարկումով Հայաստան,
Գենը անհաղթ հայ հանճարի՝ Աստվածատուր․․․

Գոռ Վիսեր

24․04․2018

Քո կողքին

Ես քո կողքին թափանցիկ մի քող,
Տխուր մի խոսք, տրտում հայացք,
Անջնջելի՝ խենթ հոգու մրմունջ,
Եվ մի երազ՝ լուռ, կարծեցյալ։

Խորին հավատ, դյուրին մի հույս,
Մեգ են, խավար, աղոտ մի լույս,
Էլ չի հնչում կայտառություն,
Փոթորկվում է քուն, լռություն․․․

Սիրտս մերկ է՝ լքված մի տուն,
Հանդարտ հնչող մի մթություն․
ԵՎ ո՞ւր ես դու, ո՞ւր ես իմ սեր,
Կարոտել եմ անվերջ, անհետ։

Գոռ Վիսեր

20.10.2005թ

Մի մեծ կարոտ

Մի մեծ  կարոտ կա անցյալ դարերից՝
Հեռու հավատի այն լուռ առակից,
Որ մեկ հարվածում է փշոտ սրերով,
Մեկ էլ՝ գուրգուրում, դառնում է մի հով։
ԵՎ մեկել հանկարծ՝ գլուխը խոնարհ,
Ծնկի է բերում իրեն՝ իր խինդով վարար,
ԵՎ մենք ժպտում ենք լուսաշող հույսով,
Հանգիստ շունչ քաշում խոր ակնածանքով․․․

Գոռ Վիսեր

05․04․2006